Yalnızlık

Admin · tarafından Admin Bir Mart 8th 2008, 22:52

Sevmek
Bu aralar özellikle akşamları, toparlanma projem dahilinde kalabalık içinde yalnızlık çekmeyi tercih ediyorum, Zafer'de caddelerde ve mekanlarda. Kimseyle bir işim yok. Daha doğrusu işimin olmaması için çaba sarf ediyorum. Tabii etraftaki konuşmaları duymazdan gelemiyorum. Her ne kadar bu aralar duymak istediğim şeyleri duyamıyor olsam da, kulaklarım o kadar kötü durumda değil, kalbime ve gözlerime nazaran.

Planlı programlı olmasa bile, ayaklarımın beni götürdüğü bir yer var elbette. Genellikle oraya gidiyorum. Yanlış anlamayın, kasıtlı olarak gitmiyorum, ayaklarım götürüyor. Tüm suçlu onlar. Ama asıl suçlu kalbim. Ah! afedersin kalbim. Şey, seni bu duruma düşürdüğüm için.
Özgün özgün yaşayıp gidiyoruz malt kıvamında. Herkes buranın ucuz olduğunu düşünüyor. Sanırım ondan o kadar çok içiyorlar. Pahalı olsa içmeyecekler! Benim bir fikrim yok, onca gürültünün içinde her zamanki gibi o gün yanımda olan kitabın ne anlattığına bakıyorum.
Başımda bekleyen yılışık ve paragöz garsona çay siparişi verip kaldığım yerden devam ediyorum kısa Özgün hayatıma.

Tam yanımdaki masada bir çift oturuyor, kimi zaman hararetli tartışmalar yapıyorlar konunun özel olduğunu kimseden saklamadan. Galiba kalabalıktan istifade ediyorlar, ondan o kadar rahatlar. Arada bir duraksayıp önlerindeki içkilerle ilgileniyorlar. Oğlan söylediği midye tavanın sol cenahından besmelesiz götürmeye başlıyor. Kızın yüzündeki ifadeden işte senin bana olan saygın bu kadar, dediğini duyabiliyorum. Kafanı tabağa gömmüş benimle değil, yemekle ilgileniyordun. E, haklı, bu kadarcık saygı beklemekte.

Seninle her yolu denedim, dedi kız. Seni terk ettim, geri döndüm. Sonra bitti dedik bitirdik. Arkadaş olalım dedik o da olmadı. Ne olacağız biz böyle?

Ne yapalım biz de böyle insanlarız, dedi oğlan. Bizi de böyle kabul etmek lazım. Her yolu denedik eğer olmuyorsa, denemeye ve olduramamaya devam edeceğiz.

Komik çocuk, esprili, kadınların genelinin hoşlandığı erkek modellerinden biri. Biraz daha konuşursa çocuktan ilham almaya başlayabilirim, diye düşündüm. Genelde roman karakterlerimin tarzında konuşuyor bu çocuk. Bu çocukta iş var, bu çocuk bize iyi gelir. Ne yapacağımızı bilmediğimiz şu zor durumda. Şu zor durumda ve hayatta düşebileceğimiz diğer zor durumlarda, hiç bir işe yaramasa hiç olmazsa güldürür bizi. Esprili ama çarpcı ve düşündürücü. Peki, gerzeğin teki bana göre de.

Salak mısın sen acaba? Bu böyle olmaz. Böyle devam edemeyiz. Böyle devam edersek günün birinde yüzyüze bakamayacak duruma geleceğiz. Bak çok ciddiyim, bu gece buraya gelmemek için son ana kadar direndim, ama olmadı gelmem gerektiğine karar verdim sonra. Ben buraya artık bu işi kesinlikle bitirmeye geldim, dedi kız.

Ben bitmesini istemiyorum, dedi oğlan. Seni seviyorum.

Sevmiyorsun diye müdahale etti kız. Sevsen bunca zaman ilişkimizi zenginleştirmeye çalışıyor olman gerekirdi. Oysa sen egoların yüzünden hiç bir şeyden taviz vermedin. Beni ve aramaızdaki şeyi görmezden geldin. Tabii daha bir çok şey yapmadın, ama en önemlisi bu.
Güzel kouşma. Güzel mesaj. Benim gibi mesajları çok çok geç algılayan bir adam için bile haddinden fazla dakik ve kendine getirici. Şok dedim içimden. Şok geçiriyorum. Bu kız hakkımdaki herşeyi biliyor ve kasıtlı bu şekilde konuşuyor. Kalkıp gitmeli buradan...

Ama gidemedim. Kalıp sonuna kadar izledim tartışmaları. Çaktırmadan, üstlerine fazla gitmeden. Üzerlerinde yabancı bir çift göz olduğunu farketmelerine ve tedirgin olmalarına imkan vermeden. Sonunu kadar gitmeli ve sonunu bilmeliydim. Sürekli kafamın içinde oğlandan çok kızın konuşmaları dolaşıyordu. İyi konuşyordu kız, espiri kaldıracak hali yoktu. Bunlar biribirlerinden ayrı kalamıyorlar diye düşündüm. Aşk bunların içine işlemiş, birazdan kalkıp saçsaça birbirlerine girerlerse şaşırmam. Aşk yaptırır çünkü bunu. Böyle söylediğimi duyunca canım sıkıldı, onlarla kendim arasında bir ilişki kurmuştum istemeden. Peki, bilinçli olarak.

Bunun olduğunu yani kendimi düşündüğümü, kendimi başkalarının yerine koyup düşündüğümü görünce de moralim hepten bozuldu. Sipariş ettiğim kalamarı da yemekten
vazgeçtim.

Hepimizin başına gelmiştir. Zamanın bir diliminde hepimiz aşık olmuş, o büyülü dünyaya kendimizi istemsizce bırakmışızdır.

Hani hep söylenir ya ne kadar şikayet etsek de onsuz duramayız diye. Gerçekten o olmadan yaşayamaz mıyız?

Aslında belki de aşk, o an için sevdiğimiz kişiyi düşündüğümüzde adanmayı, adamayı, adanmışlığı düşündüğümüzde, bunun sadece o an ve çok kısa bir süre için, ruhumuzun bize oynadığı bir oyundan ibarettir. Zorlanarak da olsa, insanın bir kişinin varlığına alıştığı gibi yokluğuna da alışabildiğine çok yakından şahit olmuşluğum vardır. Delicesine severken, ayrılmak sorunda kalan insanların zaman içerisinde unutmadıklarını ama sevgilerini dönüştürebildiklerini de çok gördüm. Ama bu genellikle tek taraflı oluyordu. Biri bu hâlâ sevmeye, aşık olmaya devam ederken, diğeri bu sevgiyi dönüştürmeyi başarabiliyordu, her nasıl yapıyorsa. İki tarafın bunu becerebilmesi haline genelde medenilik diyorlar. Çok anlamıyorum ben bu medenilik işini.

Oğlanla kıza dönüp konuşmalarına istemeden kulak misafiri olduğumu, aslında herhengi bir şekilde herhangi bir şeye misafir olmak istemediğimi, ama gelgelelim bir kere olduğunu ve kusura bakmamaları gerektiğini söyledim. Çok aşık ama çok karşılıksız aşık ve çok ümitsiz bir adamın halinden anlamalarını umdum, her ne kadar hakkımda en ufak bir bilgi vemesem de.

Şairin söylediklerine kulak vermelerini istedim.
Sevgi emekmiş,
emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar
sevmekmiş.
Ne dersiniz çocuklar, bunu bir düşünün isterseniz!